| تبليغات | X |
یا زینب
به قول مرحوم آقاسی:
کائنات افتاده ی دام علیست خضر، خود، لب تشنه ي جام عليست
نام حيدر زينت عرش است اگر نام زينب زينت نام عليست
حسین...
خوب دیگه؛ من دیدم ممکنه بعضیا که از حقیقت ماجرا بی خبر باشن و از عمق ارادت مابه همه ی دوستان علی الخصوص سیاوش عزیز بی اطلاع، دچار توهم بشن... به نظرم اومد بهتره تا سوء تفاهمی پیش نیومده، سروته قضیه رو هم بیارم.
و برای شاهد مثال، این دو بیت رو از حضرت حافظ تقدیم می کنم که حق مطلب رو ادا کرده:
دارم امید عاطفتی از جناب دوست
افسوس که سیا ادب پارسی خراب کرد و نقش اشعار برآب...و بیدار نمی شود از خواب!
القصه؛ قالبی که به کار برده باید در هر بخش چهار قافیه داشته باشد : یکی ستونی و سه دیگر سطری...که وی همه را خراب کرده. و من به جهت تنویر افکار، این پاره پاره تقدیم می کنم به این جوان بیچاره
نکنم تو را ملامت
که تو نیستی سلامت
و کنون کنم به کامت
دو سه بیت چون کلامت
***برو ای دراز قامت***
برو ای سیای الدنگ
تو نیا به جنگ، ای لَنگ
که چنان زنم شوی مَنگ
که نباشد اسم و نامت
***برو ای دراز قامت***
مزن ای عدو بمیرم!
مزن ای عدو بمیرم!
اگرم زدی به تیرم(!)
ز تو بر کشم غرامت
***برو ای دراز قامت***
تو که سطل ادعائی
تو که اینقدر بلائی
تو کجا و اجتماعی
که گسیخته لِجامت
***برو ای دراز قامت***
برو ای مشنگ و ای خِنگ
برو ای درازها لِنگ
تو و مطرب و می و رِنگ
که چنــــین بُوَد مقامت
***برو ای دراز قامت***
چو منم مشابه خر
تو چرا برآری عرعر؟
که همین دلیل آخر
بشود تو را علامت
***برو ای دراز قامت***
تو ز رسم و راه مردی
به چه چیز بند کردی؟
که مرام بو نکردی
چه رسد به تو شهامت؟
***برو ای دراز قامت***
تو که ریش هم نداری
به قیافه «خنده داری»
تو ز علم در فراری
که غرور کرده خامت
***برو ای دراز قامت***
ز چو من مکن شکایت
که بگفته ام حکایت
نکن این همه سِعایت۱
تو رو جون اون مرامَت
***برو ای دراز قامت***
۱: بدگویی
عزم آن نداشتم که این بیان بر زبان برانم و خوانندگان را دل و هوش بربایم و خواب از سرشان بپرانم. اما پس از آنکه وقوف یافتم بر این شهود که سیا، شهنامه را دوره ی کامل کرده و عقل خود زایل ؛ سپس، آن اشعار سخیف و ابیات ضعیف گفته... برآن شدم تا شمّه ای از آنچه دارم، بیش از قبل، نقل کنم.
سیا، ای جوان دهان دوخته چو تهدیگِ بی مزّه و سوخته
الا ای سیاوش، بریده لِجام چو یک میوه، ناپخته باشیّ و خام
تو یک کودکِ نازپرورده ای تو مثل گیاهانِ بی بُتّه ای
من از تو نرنجم، که دل نازکی ببین طفلکی، اندکی کوچکی
عزیزم، تو گر صبر پیشه کنی درآیی از این حال، بچّه نی نی
بیا یک زمان، طبع شعر آزما بشین در کلاسِ حماسیّ ما
اگرچه تو را آی-کیو،اندکی است چو این بچّگان،مخ،پُر از کاه نیست
تو گر یک نفس، آیی اندر کلاس دگر نیست اشعار تو، بی کلاس
بیا لحظه ای با خودت فکر کن نباشی تو همسنگِ من، در سُخُن
تو در جنگِ اشعار، نا واردی خودت را میازار، هی بیخودی
من آنم که رستم، غلام من است منم آن که برگُستُوان بر تن است
شهنشاه ضحّاک، مغلوب من و افراسیاب است گوشتکوبِ من
جهان آفرین تا مرا آفرید بگفتا:«یکی نابغه، شد پدید»
که فردوسی آن شاعرِ نامدار مرا بوده شاگرد و ارّابه دار
من او را بیاموختم هم ادب ز من گشته اشعار او، پر طَرَب
من او را بگفتم که رستم بساز منش یاد دادم، شود یکّه تاز
و از آن رفیق عزیزم بگو ز سعدی، ز استاد هر گفتگو
که رسم ورهِ شهرت ازمن بخواست بگفتا که«استادِ من،چیست راست؟»
دل من به حالش بگردید چاک وِرا یاد دادم ز افلاک و خاک
بگفتم کمالم به یک-هشت بیت ز بگذشته ام هم شنو، ای کُمِیت
من از ایل قشقایی ام، این منم من از پهلوانانِ این میهنم
مرا هست پاریس، همچون بهشت که ایزد گِلَم، اندر آنجا سِرِشت
بلی، طنز من هیچکس نا نوشت به دنیا شدم، اندر اردیبهشت
مهم نیست اینها، سیای سیاه مهمتر، کسانی که کردم تباه
مرا سابقه، نیست هیچ افتخار چنین مُهمَلاتی نیاید به کار
مرا افتخارات، بیش از تو هست که بیش از تو بشکسته ام پا و دست
بریدم گلوی بسی شایگرد نبودم چو تو، بنده، معتادِ گرد
دگر خسته ام، دست از من بدار تو را گر که مخ نیست، عینک بذار
و با این یکی، بیت ها گشته سی ز من می پذیری، که خود، نارِسی
