رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت
طیران مرغ دیدی تو زپای بند شهوت بدرآی تا ببینی طیران آدمیت
نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت
نکته: پدر بزرگوار بنده، خیلی مدهوش این مصرع «رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند» هستند و مصداق کامل این بیت رو حضرت امام می دونن.
پر بیراه هم نیست؛ چون شاید به نوعی سعدی می خواد نوع دوم معصوم رو معرفی کنه...عصمت اکتسابی! (یعنی فرد نه مثل ائمه از بدو تولد، که به تدریج با طی مراحل کمال به جایی برسه که واقعا چنان بینش عمیقی داشته باشه که امکان گناه به صفر برسه و اون، جاییه که فقط خدا دیده می شه!)
البته من این قسمت بالا رو تایید نمی کنم(هر چند که اون هم یه نظره) اما با منتهای یقین عرض می کنم که غیر از خدا، هیچ چیز دیگری به چشم امام نمی آمد و ایشون واقعا به جز خدا نمی دید (...یه نگاهی به پیام های ایشون به سران ابرقدرت ها و نظراتشون بکنین)
حق