خسته ام از اين کوير، اين کوير کور و پير

         اين هبوط بي دليل،اين سقوط ناگزير

                                        آسمانِ بي هدف، بادهاي بي طرف

                                              ابرهاي سر به راه، بيدهاي سر به زير!

اي نظارۀ شگفت، اي نگاه ناگهان!

       اي هماره در نظر، اي هنوز بي نظير!

                                   آيه آيه ات صريح، سوره سوره ات فصيح

                                             مثل خطي از هبوط، مثل سطري از کوير

مثل شعر ناگهان، مثل گريه بي امان

       مثل لحظه هاي وحي، اجتناب ناپذير

                                   اي مسافر غريب، در ديار خويشتن!

                                              با تو آشنا شدم، با تو در همين مسير

از کوير سوت و کور، تا مرا صدا زدي!

        ديدمت ولي چه دور! ديدمت ولي چه دير

                                    اين تويي در آن طرف، پشت ميله ها رها

                                           اين منم در اين طرف، پشت ميله ها اسير

دست خستۀ مرا، مثل کودکي بگير!

با خودت مرا ببر، خسته ام از اين کوير

قيصر امين پور

می گویند اگر نبود حافظ، شعر سنتی ره به ترکستان می برد.

قیصر، «حافظ» شعر معاصر (کهنه و نو) بود.

پرکشیدن عاشق ترین پرستوی مهاجر، مرحوم دکتر «قیصر امین پور»، قیصر سرزمین ادب تسلیت

چقدر عذاب آوره که همه ی کاراش به نظرش پوچ و بی محتوا بیاد

و چقدر دردناکه که احساس کنه معنی این حرفا اینه که زندگیش بی هدفه!